Afgelopen zaterdag stond de vijfde ronde van de KNSB-competitie op de agenda: thuis tegen SG Max Euwe 3 uit Enschede. Op papier een ploeg van gelijkwaardige sterkte, dus het beloofde een spannende middag te worden. Voor een stukje extra motivatie vroeg teamcaptain Ronald in de groepsapp van tevoren of we (na een paar gelijke spelen) aan zouden blijven haken bij de top. Het korte antwoord: helaas niet. Er werd, ondanks twee late treffers van onze zijde, met 5-3 verloren.
Dat het vandaag allemaal niet onze kant op zou vallen, daar leek het halverwege de middag nog niet op. Toen ik rond een uur of drie een rondje langs de borden maakte om de balans op te maken, zag het er allesbehalve zorgwekkend uit. Gert Jan en Sven waren goed uit de opening gekomen, Bart stond een (weliswaar dubbele) pion voor, Henk stond een gezonde pion voor in een dameloos middenspel, en de stellingen van Ronald, Jan Sybren en mezelf leken in evenwicht. Alleen de combinatie stelling + kloksituatie bij Mathijs zag er niet goed uit.
Die partij was ook als eerste klaar. Naar eigen zeggen ging er vanuit een Franse opening, die hem doorgaans goed ligt, van alles mis. In het vroege middenspel beging Mathijs meerdere onnauwkeurigheden. Toen hij ook nog een eenvoudig vorkje miste, was het ineens afgelopen. Uitslag en tussenstand 0-1.
Het duurde even voor de tweede uitslag zich aantekende, helaas niet met het gewenste resultaat: Henk speelde remise. Hij was goed uit een scherpe opening gekomen en wist via een kleine combinatie waarbij de dames geruild werden, een pion te winnen en zijn tegenstander met een dubbelpion op te zadelen. Helaas miste hij een wending die een kleine kwaliteit kostte. Hiermee was het voordeel in rook opgegaan en niet veel later kwamen de spelers remise overeen: 0.5-1.5.
Richting het einde van de eerste tijdcontrole volgden snel achter elkaar nog een paar tegenvallers. Zelf dacht ik na de (ook hier, Franse) opening een prettig initiatief op te bouwen, maar mijn tegenstander greep zijn kans om de dames te ruilen, waarna de stelling in evenwicht was. Na enkele afwikkelingen volgde er een eindspel L vs. P, waarbij P>L. Dit was nog prima remise te houden, maar niet op de manier hoe ik het speelde: 0.5-2.5.
De volgende uitslag kwam van bord 3: Bart moest genoegen nemen met een halfje. Zijn tegenstander pakte de opening niet nauwkeurig aan, waarna Bart al snel kon rekenen op een duidelijke plus. Hij kwam een pion voor, al was zijn structuur wel verzwakt. Zijn tegenstander wist hier goed van te profiteren door een sterk paard op c4 te positioneren, waarna hij zetherhaling kon afdwingen: 1-3.
Inmiddels begon duidelijk te worden dat het er niet in zou zitten vandaag, ook omdat de stelling van Ronald op dit moment kansloos leek. Deze uitslag liet dan ook niet lang op zich wachten. Ronald leek aardig uit de opening te komen, maar zijn tegenstander wist op de koningsvleugel behoorlijke druk op te bouwen. Ronald kon de dreigingen goed pareren en miste helaas zelf een tactische wending die hem een stuk zou hebben opgeleverd. In de partij werd afgewikkeld naar een gelijk eindspel. Toen Ronald echter een pion verloor, was ook het halfje ineens ver te zoeken: 1-4.
De gifbeker was nog niet helemaal leeg, want ook de volgende uitslag was een nul. Aan bord 1 verloor Gert Jan, na langere tijd (iets) beter te hebben gestaan. Vanuit de opening bleef zijn tegenstander met een zwakke loper opgezadeld met weinig aanvalskansen. Wel kreeg hij een sterk paard op c5 waarna Gert Jan, om niet een kwaliteit te verliezen, aan de noodrem trok. Hier trok hij echter iets te hard aan, want ineens kwam zijn koningsstelling open te liggen. Zijn tegenstander wist hier uitstekend van te profiteren: 1-5, en de nederlaag was een feit.
Gelukkig wist Sven de eer te redden. Hij speelde een goede, maar bijzonder ingewikkelde partij. Hij kwam met een duidelijke plus (loperpaar plus vooruitzicht op een koningsaanval) uit de opening. Toen zijn tegenstander besloot om, na g7-g6 al te hebben gespeeld, zijn zwartveldige loper op te geven voor pionwinst was er geen houden meer aan. Ik raakte de tel kwijt, maar het arme paard op f6 leek op zo’n drie manieren gepend en een keer of zes aangevallen. Dat kon niet lang goed gaan en deed het ook niet: 2-5.
En toen wist ineens ook Jan Sybren nog, ogenschijnlijk plotseling, te winnen. Deze partij was een behoorlijk spektakelstuk. Jan Sybren won een pion uit de opening en leek een kansrijke aanval op te bouwen. Toen deze niet doorsloeg, moest hij zelf goed oppassen. Hij wist het ergste gevaar te vermijden, maar zag zich genoodzaakt zijn dame tegen twee torens op te geven. Dit zag er gevaarlijk uit – voor beide spelers. In de complicaties die volgden slaagde Jan Sybren erin de dame terug te veroveren. Met een kwaliteit en pion meer was het daarna niet moeilijk meer: 3-5.
Zo is de eerste (en hopelijk laatste!) nederlaag van het seizoen een feit. Snel vergeten, eerst maar eens kerst vieren, carbidschieten, oliebollen eten, en op 10 januari uit naar Almelo, de tweede Twentse ploeg. Al heb ik me ook wel eens door een bevriende Heracles-supporter laten vertellen dat Twente om Almelo is heen gebouwd. Hoe het ook zij, fijne feestdagen!