Beneden in het Jannes van der Wal Denksportcentrum speelden de mindere schaakgoden hun wedstrijden. Het is een gebouw opgetrokken in Amsterdamse School-stijl, waar – heel bijzonder – een groot deel van het originele tegelwerk nog in zit. Zoals het verenigingslocaties betaamt is er geen geld voor modernisering, wat hier het mooie bijkomende voordeel heeft dat het pand grotendeels in originele staat is gebleven. Karakteristiek kun je het op zijn minst noemen; de kans is groot dat het zelfs monumentaal is.
De benedenverdieping bestaat uit zeg maar twee ‘schoollokalen’ met daarvoor een barruimte; de bovenverdieping telt er drie. Zoals het elk schoollokaal betaamt, hebben deze lokalen een deur. Onze speelruimte beneden – het domein waar de mindere schaakgoden mochten schaken – telde er zo twee, terwijl de ruimte erboven er drie had. Het bijzondere was dat zowel op de begane grond als op de eerste verdieping één deur was gebarricadeerd. Waarschijnlijk om de overlast te beperken voor de schakers die toevallig bij die deur zaten, al verplaatste je daarmee natuurlijk vooral de overlast naar de andere kant. Een keuze waar ik me, puur vanuit brandtechnisch oogpunt, nogal over heb verbaasd.
Waar ik me echter nóg meer over verbaasde, was de tomeloze toewijding van een man (laten we hem voor het gemak ‘de vrijwilliger’ noemen) om het in de speelruimte zo stil mogelijk te krijgen. Aangezien hij er dan weer wel en dan weer niet was, vermoed ik dat hij zich ook verantwoordelijk voelde voor de rust op de eerste verdieping.
Die ene deur die wél open bleef om de speelzaal te betreden, was een constante doorn in het oog van onze vrijwilliger. Met name het sluiten van de deur was een punt van zorg; de ‘klik’ van het slot en het geluid van het dichttrekken bezorgden hem bijna fysieke pijn. Zo zag ik hem halverwege mijn partij in de weer met plakband. Hij plakte het tape over de dagschoot zodat het slot niet meer in de sponning kon vallen en er geen klik meer klonk. De beste man keek uiterst tevreden. En u raadt het al: even later probeerden mensen de deur dicht te trekken, wat natuurlijk niet lukte zonder dat het slot meewerkte. Het gevolg? Geen klik meer, maar wel driedubbel zoveel geluid en geduw om die deur dicht te krijgen.
Ik moet zeggen: ik heb genoten van de strijd die deze vrijwilliger met de deur uitvocht. Ik bewonder de toewijding en creativiteit waarmee hij te werk ging, ook al pakken plannen niet altijd uit zoals gehoopt.
De wedstrijd: Schaakwoude 2
Wat evenmin helemaal het gewenste effect had, was de toewijding en creativiteit van Schaakwoude 2 aan de borden.
- Pieter (1-0): Ging als eerste de boot in. Een vlammend openingsgrapje kostte hem zijn dame voor twee lichte stukken. Hij probeerde het tij nog te keren, maar het mocht niet baten.
- Henk van der Heide (2-0): Leek niet lekker uit de opening te komen, maar wist dat aanvankelijk knap te repareren. Er leek geen vuiltje meer aan de lucht, totdat Henks tegenstander hem onterecht maar vakkundig over de zevende rij uit de partij combineerde.
- Sebastiaan (3-0): Begon op bord acht met een prima opening, maar liet zijn loper insluiten op de koningsvleugel. Vervolgens probeerde hij de rangen gesloten te houden om het zijn tegenstander zo moeilijk mogelijk te maken, maar dat verlies van die loper viel niet meer te repareren.
- Cees (4-0): Leek netjes uit de opening te zijn gekomen, even later waren al zijn damevleugelpionnen opeens verdwenen waren. Hij had weliswaar meer activiteit op de koningsvleugel, maar wat er daarna precies gebeurde… het was in ieder geval niet voldoende.
- Theo (5-0): Schaakte lange tijd uitstekend en leek hard op weg om zijn tegenstander te verslaan. Met een kwaliteit meer hoefde hij alleen nog even een lastige randpion te stoppen; dat lukte. Even later volgde echter een ongelukkig tactisch foutje, waardoor het voordeel verdampte en zijn tegenstander alsnog de vlag kon hijsen.
- Jan (6-0): Speelde vermoedelijk van ons allemaal tot dan toe het beste schaak. Hij had zijn tegenstander met de rug tegen de muur en zocht naar de ultieme genadeklap. Dat bleek een taaie opgave, en toen de tijdnoodfase aanbrak, greep Jan helaas mis.
- Henk (6-1): Stond lange tijd verkrampt en flink onder druk, maar wist zich uit de houdgreep van zijn tegenstander te ontworstelen en een tegenaanval te starten. Die tegenaanval bleek direct winnend.
- Gerben (6,5-1,5): Stond de hele middag onder druk, wist dat in tijdnood knap te neutraliseren, om vervolgens prompt weer een portie ellende over zich af te roepen en opnieuw in de achternazet te belanden. Uiteindelijk wist hij toch nog een remise te redden door de witte koning vast te zetten; eeuwig schaak of zetherhaling was onvermijdelijk.
Volgende keer zie ik ons als team graag het voorbeeld van de man met het plakband volgen: vol toewijding, creativiteit maar ook met plannen die wél werken.